ارتباط بین آمادگی جسمانی، فعالیت بدنی و میزان مرگ و میر
تاریخ : 1/4/1389
نویسنده :
ارتباط بین آمادگی جسمانی، فعالیت بدنی و میزان مرگ و میر
دکتر سجاد احمدیزاد
گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی
E-mail: s_ahmadizad@sbac.ir
چکیده:
در دهه گذشته یک تغییر در تاکید از هدف دستیابی به آمادگی جسمانی (محصول) به فعالیت بدنی بعنوان یک فرایند برای دستیابی به فوائد سلامتی دیده شده است. در این خصوص، آمادگی جسمانی بعنوان یک جایگزین برای فعالیت بدنی دیده شده است. آمادگی جسمانی یک اصطلاحی است که حد اکثر ظرفیت هوازی را تشریح می کند و معیار عملکرد قلیب-تنفسی و عصبی-عضلانی، حمل و انتقال اکسیژن و تامایل روانی است. بنابر این، آمادگی جسمانی بالا نیازمند عملکرد طبیعی این اجزاء مهم بدن هستند، در صورتیکه آمادگی جسمانی پائین موجب عملکرد ضعیف یک یا بیشتر این اجزاء می گردد. هر دوی آمادگی جسمانی و فعالیت بدنی تاثیر معنی داری بر عوامل خطر زای بیماری و مرگ و میر در بچه ها، جوانان و بزرگسالان دارند. آمادگی جسمانی و فعالیت بدنی عوامل مجزا اما مرتبط می باشند. رژیم غذائی ضعیف و عدم فعالیت بدنی بعد از سیگار بعنوان دومین عامل مرگ و میر تشخیص داده شده اند. موکداد و همکاران در سال 2000 نشان دادند که رژیم غذائی ضعیف و عدم فعالیت بدنی میزان مرگ و میر را تا 33% افزایش دادند. از بین تمامی عوامل ایجاد مرگ و میر رژیم غذائی ضعیف و عدم فعالیت بدنی سریعتر از بقیه افزایش دارند. سطوح بالای آمادگی جسمانی احتمالا یک نیاز ضروری برای بقای انسانهای گذشته بوده است. در کشورهای مدرن و صنعتی تقاضا برای فعالیت بدنی جهت حفظ حیات کاهش می یابد و در نتیجه یک کاهش در آمادگی جسمانی در افراد زیادی دیده می شود. مطالعات اپیدمیولوژیکی در طی 50 سال گذشته نشان داده که فعالیت بدنی و آمادگی جسمانی با بیماری های قلبی و کل مرگ و میر مرتبط بوده اند. مطالعات اخیر نشان داده اند که سطح پائین آمادگی جسمانی و فعالیت بدنی منجر به افزایش بیماری دیابت و بیماریهای غیر کشنده قلبی-عروقی شده است و برعکس تغییر در فعالیت بدنی و بویژه تغییراتی که منجر به افزایش آمادگی جسمانی می گردند می توانند این اثرات منفی را خنثی نمایند. زندگی بی تحرک می تواند به اندازه سیگار کشیدن مخرب باشد. تشویق به فعالیت بدنی و افزایش آمادگی جسمانی یک وظیفه مهم و دشوار است زیرا که جامعه با پیشرفت تکنولوژی بطور فزاینده ای در کاهش نیاز به تحرک موفق می باشد.